Vóór de jaren ’60 bestonden er nauwelijks uniforme regels rond motorfietsverlichting. In veel regio’s was verlichting helemaal niet verplicht, of enkel bij nacht, en de voorschriften waren vaag. Er bestonden geen vaste normen voor lichtsterkte, kleur, afstelling of de aanwezigheid van achterlichten, remlichten of richtingaanwijzers. Pas vanaf de jaren ’60 kwamen er duidelijke verplichtingen, zoals permanente verlichting, minimale lichtsterkte en specifieke voorschriften voor voor- en achterlichten.
Optionele Whizzer-verlichting
Bij aankoop van een Whizzer was verlichting niet standaard inbegrepen. Wel bood Whizzer één optioneel pakket aan: de BI-LITE set (AC-192).
Deze bestond uit:
- Een 6–8V dynamo die axiaal meedraait op het vliegwiel, die bevestigd wordt ter hoogte van de uitlaat met een bijkomende beugel.
- Een koplamp met bevestiging door midden ven een draadeind.
- Een achterlicht met nummerplaatbevestiging die bevestigd wordt op het spatbord of rechthoekige achterplaat.
Omdat verlichting destijds niet verplicht was, werd deze set meestal niet gekozen bij aankoop. Veel eigenaars lieten later een eenvoudiger systeem monteren, doorgaans bestaande uit een 6V–3W dynamo op het achterwiel met fietsgebaseerde verlichting. Sommige dealers waren behoorlijk inventief en lieten zelfs een grote fietsdynamo door het vliegwiel aandrijven.
Veelgebruikte aftermarketmerken in de Benelux waren onder andere Willocq-Bottin, Bosch, Vitalux, Radios, Lucia, …
Integratie vanaf de L300-motor
Met de komst van de motor met geïntegreerde generator, geïntroduceerd vanaf de L300-motor, werd het monteren van verlichting op een Whizzer aanzienlijk eenvoudiger. Deze motor had namelijk een permanente 6V-uitgang aan de rechterzijde.
In Luxemburg leidde deze evolutie ertoe dat Whizzers die midden de jaren ’50 verkocht werden standaard met verlichting uitgerust waren. De armaturen waren van Hella, en de koplamp met schakelaar werd vanaf dat moment zelfs voorzien van een geïntegreerde Whizzer-teller.
